Als kinderchirurg werk ik dagelijks in een omgeving waarin emoties, kwetsbaarheid en verantwoordelijkheid een grote rol spelen. Fotografie biedt mij een manier om deze ervaringen te verwerken en tegelijkertijd ruimte te geven aan mijn behoefte aan creativiteit. In mijn werk zoek ik naar manieren om de wereld op een andere manier te zien. Door beelden te abstraheren of in een onverwachte context te plaatsen, verliezen zij hun vanzelfsprekende betekenis en ontstaat ruimte voor interpretatie. Daarnaast bewerk ik portretten om de lading van het beeld te versterken en gevoelens beter zichtbaar te maken.

Hartslag

Als kinderchirurg heb ik handen die genezen, handen die troosten, vasthouden, beschermen en proberen een toekomst mogelijk te maken voor kinderen die ernstig ziek zijn. Tegelijkertijd zijn het dezelfde handen die snijden, openen en onvermijdelijk de lichamelijke grenzen van een ander overschrijden. Binnen de operatiekamer wordt deze tegenstrijdigheid zelden uitgesproken. Chirurgie is een technisch vak, gedreven door kennis, vaardigheid en controle. Maar achter iedere ingreep schuilt onzekerheid. Complicaties zijn nooit slechts statistieken; ze raken patiënten, maar zeker ook degenen die verantwoordelijk zijn voor hun zorg.
Dit werk onderzoekt de sporen die die verantwoordelijkheid achterlaat op de mensen die behandelen. De gevolgen van een geslaagde operatie, maar meer nog een fout of een onverwachte uitkomst verdwijnen niet wanneer de operatie voorbij is. Ze worden onderdeel van een persoonlijk en collectief geheugen dat vaak verborgen blijft achter professionaliteit.

Hier, ergens tussen kracht en kwetsbaarheid