Al van jongs af aan hou ik van tekst en beeld en maak ik graag dingen met mijn handen. Voor mij is fotograferen een manier om mijn gedachten te ontwarren en mijn rijke binnenwereld naar buiten te brengen. Ik zoek vaak stille plekken op waar natuur geen onderwerp maar taal is en balanceer tussen orde en rafelrandjes, perfectie en chaos. Ik heb een fascinatie voor natuurlijke materialen en ambachtelijke technieken, maar verken ook digitale mogelijkheden voor beeldcreatie. Vanuit een drang naar vervreemding verschuift fotografie voor mij van vastleggen naar creëren: ik vang een stukje werkelijkheid op en maak er vervolgens mijn eigen, soms imaginaire, wereld van.

Verlanden

In mijn project put ik uit mijn gevoelens van het niet-meer-nodig-zijn als moeder. Na ruim 22 jaar kinderen in huis gehad te hebben zit mijn voornaamste zorgtaak erop. Met weemoed denk ik terug aan het volle gezinsleven met drie opgroeiende kinderen. In die periode snakte ik regelmatig naar vrijheid. Nu ik die heb, voel ik juist leegte en gemis. Wie ben ik nog? Wat definieert mij? En hoe ziet mijn toekomst eruit? Vanuit het rauwe, grauwe gemis kijk ik naar de horizon en ga ik op zoek naar licht en kleur. Ik vind nieuwe invullingen in mijn leven, er is beweging en de cyclus van de natuur dendert door. Het landschap is veranderd en nog wat abstract, maar de leegte maakt plaats voor ruimte.

Hier, ergens tussen het verleden en de toekomst probeer ik opnieuw te landen in mezelf.